त्याच्या चौकटीतला लयदार प्रदेश

बेबलॉश्कीच्या कपड्यांचा पसारा भलतीकडेच पसरला होता तर काळ्या-हिरव्या मांजराचं झोपण्याचं खोकं उलटीकडे पडलं होतं. खिडकीबाहेरच्या गुलमोहोराची पानं वाऱ्याने हलत होती आणि बेबलॉश्कीचं इकडून तिकडे आणि तिकडून इकडे असं अधुन-मधून चालंलं होतं.आरशातल्या चौकटीतून काळं-हिरवं मांजर या सगळ्या गोष्टी आणि हालचालींकडे पाहत बसलं होतं. का कोणास ठाऊक काही वेळानी त्याला चौकटीत एक विचित्र लय जाणवू लागली. पुस्तकांचे ढिगारे तलम सुळसुळीत हो ऊन खुर्चीच्या हातावर पडले आणि झोपण्याच्या खोक्याचं सरळ रेषांचं त्रिमितीय रूप तर फारच आकर्षक भासू लागलं. आणि बेबलॉश्की तर अजिबातच कंटाळवाणा वाटत नव्हता... त्याचं वावरणं झोक्यांच्या लयीत घडत असल्यासारखं वाटत होतं. अचानक बेबलॉश्की मोठा मोठा मोठा हो ऊ लागला आणि मांजराला वाटू लागलं तो आता चौकटीतून बाहेरच येणार आहे, तोच बेबलॉश्कीच्या हातात मांजराला स्वत:चं काळं-हिरवं रुपडं दिसू लागलं. मग मांजराला झोक्यांच्या लयीमुळे किंचित भोवळल्यासारखं झालं.