मांजराचे कोळ्याविषयीचे प्रगल्भ विचारमंथन

काहीतरी घडलं आणि काळ्या-हिरव्या मांजराला जाग आली. त्याने डोळे उघडले तर त्याला एक मोठा काळा टपोरा कोळी तुरू तुरू झाडीत जाताना दिसला. तो खाऊन टाकायला हवा होता की कसं असा विचार करत असतानाच, बेबलॉश्कीच्या चुळबुळीमुळे ते भानावर आलं. काहीशा रागानं त्यानं बेबलॉश्कीकडे पाहिलं तर बेबलॉश्की खुळ्यागत आपल्या बोटांकडे बघत बसलेला दिसला. मांजर विचार करू लागलं, "बेबलॉश्कीला स्वत:च्या बोटांकडे बघून काय नविन ज्ञान मिळणार आहे? त्यानी जर माझ्या बोटांकडे पाहिलं तर त्याला मांजरांच्या पायाची ठेवण किंवा नखे किती स्वच्छ ठेवावीत असं काहीतरी समजु शकेल. किंवा त्यानी समजा त्या कोळ्याचे पाय निरखून पाहिले तर ते चविष्ट असू शकतात हे त्याला कळू शकेल किंवा खरंतर बेबलॉश्कीची बोटं खुपशी कोळ्याच्या पायांसारखीच दिसतात हे ही त्याला कदाचित लक्षात येईल..." अनेक विचार एकदमच करुन पाहिल्यामुळे मांजर थकाटले आणि त्याला अचनाक झोप दाटून आली.

बेबलॉश्कीचे हात आणि कोळ्याचे पाय

त्या दिवशी बेबलॉश्की मस्त मजेत झाडाखाली तंगड्या पसरून बसला होता. छान गार वाऱ्याच्या झुळुका अंगावर घेत. शेजारी त्याचं मांजर दुपारची डुलकी काढत होतं. बेबलॉश्कीचाही डोळा लागतंच होता. अचानक त्याला पायावर काही हालचाल जाणवली. अर्धवट झोपेत त्याने पाहिले तर पायावर एक मोठा कोळी छान पहुडला होता. दचकून बेबलॉश्कीने पाय झटकला. या हालचालींनी मांजर जागं झालं आणी कोळी तुरुतुरु पळत शेजारच्या झाडीत गायब झाला. बेबलॉश्कीला कससंच वाटू लागलं. तो आत गेला आणी पाय खसाखसा साबणाने धुवुन बाहेर येऊन बसला. पण आता त्याला अस्वस्थंच वाटत राहिलं. त्याला सारखे कोळ्याचे भयानक विद्रुप पाय आपल्या हाता-पायावरुन चालतायंत असं वाटू लागलं.
इतक्या वेळात मांजर जागचं ढिम्म हललं नव्हतं पण बेबलॉश्कीला उगाचंच वाटलं की मांजर त्याच्या हाता-पायांकडे विचित्र पाहतंय. बेबलॉश्की मग अजुनच अस्वस्थ होत स्वत:च्या दहा बोटांकडे बघत राहिला.

अशा एका संध्याकाळी

संध्याकाळची वेळ होती. मेट्रो चा डबा लोकांनी भरून गेला होता. ऑफिसेसचे आणि फॅक्टरी मधले लोक घरी निघाले होते. दिवसभराचा शीण आणि दमणुक यांनी तो डबाही व्यापून गेला होता.
दरवाजा बंद व्हायच्या काही सेकंद आधी हुआन डब्यात शिरला. तोही कंपनीत दिवसभर राबून घरी निघला होता. हुआनची पॉलिसी होती, ऑफिस सोडलं की कामाच्या गोष्टींचा विचार करायचा नाही. पण त्याचे विचार दिवसभरात घडलेल्या गोष्टींकडे धावत होते. मग त्यानी डब्यात इकडे तिकडे पहायला सुरुवात केली. एका कोपऱ्यातले काका जोरजोरात शेजाऱ्याशी वाद घालत होते. डब्ब्यात शिरलेल्या एका अज्जीबाईंनी एका मुलीला उठवून तिची सीट पटकावली होती. एक, माणसांचा घोळका कोंडाळं करून काहितरी चर्चा करत होता. एक काकूबाई मासिकं विकत फिरत होत्या. एक मुलगा आणि मुलगी प्रेमाच्या गप्पा करत बाजूला उभे होते. त्यांचं आजू-बाजूला लक्षंच न्हवतं, आणि म्हणूनच कदाचित बाकी लोकांना त्यांच्याकडे बघण्याचा मोह होत होता.
हुआनला त्यांच्याकडे बघुन बायकोची आठवण आली. ती एका छोट्या स्टोअर मधे काम करायची. ती घरी आल्यावर स्वयंपाक करून हुआनची वाट पहात बसायची. तो विचारात पडला, कदाचित तिला खूपच जास्त काम पडतंय हल्ली. गेले काही दिवस हुआन च्या कामाचा व्याप वाढल्यामुळे त्याला तिचा विचार करायला वेळच मिळाला नव्हता. त्याला मग थोडं गिल्टीचं वाटलं, त्याला आठवेचना त्यानी तिच्याबरोबर शेवटच्या पोटभर गप्पा कधी मारल्या होत्या ते. अस्वस्थ होत त्यानी आजूबाजूच्या लोकांवर नजर फिरवली, दाराशी उभी असलेली तरुण मुलगी स्वप्नाळुपणे बाहेर बघत होती, कोंडाळ्यातला एक माणुस शून्यात बघत होता, मासिकं विकणाऱ्या काकुंचा चेहेरा त्याला उगाचंच उदास भासला. हुआनला अचानक घरी पोचायची घाई झाली.
स्टेशनवर उतरल्या-उतरल्या आधी त्यानं एक लाल फुलांचा गुच्छ घेतला.